ته‌شه‌ر!

 

دوایین گه‌ڵای،

پیره‌ دارێ که‌وته‌ خوارێ!

پێش ئه‌وه‌ی بگاته‌ سه‌ر زه‌وی،

په‌یامێکی بۆ شه‌خته‌ نارد :

مه‌رگی من مه‌رگی دار نیه‌!

مه‌رگی داریش،

بڕانه‌وه‌ی نزار نیه‌!